Στο κατώφλι της νέας χιλιετίας είναι επιτακτική η ανάγκη διατύπωσης ενός απελευθερωτικού προτάγματος,που δεν μπορεί να έχει σήμερα άλλο στόχο από την ισοκατανομή δύναμης μεταξύ των πολιτών σε όλα τα επίπεδα,δηλαδή την περιεκτική δημοκρατία.Την άμεση δημοκρατία σε οικονομικό,κοινωνικό και οικολογικό επίπεδο.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ

Δευτέρα 24 Μαΐου 2010

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙ ΗΔΗ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΞΑΝΑΘΥΜΗΘΟΥΜΕ...

Η απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος σε συνδυασμό φυσικά με τα οικονομικά προβλήματα που έχουμε φέρνει στην επιφάνεια αρκετές νέες ιδέες προς σκέψη και συζήτηση.

Από τους ίδιους τους πολιτικούς, δεν πρόκειται να ακούσουμε τίποτα το σπουδαίο. Ίδιες αποτυχημένες συνταγές που είναι και υπεύθυνες για το σημείο που φτάσαμε. Και τώρα που αναρωτιούνται για το πολιτικό σύστημα, ποια είναι η λύση που προτείνουνε; Να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών, σάμπως αυτό θα λύσει τα προβλήματά μας.


Όχι βέβαια ότι οι 300 που έχουμε είναι ανεξάρτητοι και υπερασπίζονται τα συμφέροντά μας. Τα συμφέροντά τους υπερασπίζονται όπως πολύ καλά είδαμε και στην ψήφιση του νομοσχεδίου για τα νέα μέτρα. Οι τρεις του ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν κατά συνείδηση όπως και η μία της ΝΔ (όσο και να διαφωνούμε μαζί της) και αψήφησαν τις κομματικές οδηγίες, βρέθηκαν διαγεγραμμένοι από το κόμμα τους με συνοπτικές διαδικασίες.

Κατά τη λογική αυτή, όντως δεν χρειαζόμαστε 300 βουλευτές, και 200 να είχαμε το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Πρέπει όμως να δούμε πέρα από αυτή τη στείρα σκέψη. Ποιοι άλλοι τρόποι θα μπορούσανε να εγγυηθούν την ανεξάρτητη νομοθετική εξουσία; Σίγουρα όσα ανδρείκελα και να έχουμε μέσα στο κοινοβούλιο, δε θα αλλάξουν και πολλά πράγματα. Η εξουσία διαφθείρει, και το μόνο που αλλάζει στην περίπτωσή τους είναι η τιμή.

Γιατί δεν τους ξεφορτωνόμαστε λοιπόν; Ναι, να τους ξεφορτωθούμε. Η τεχνολογία στις μέρες μας ιδίως στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες έχει ξεπεράσει κατά πολύ τη φαντασία μας. Η τεχνολογία αυτή μας δίνει τη δύναμη να περάσουμε σε ένα μοντέλο αμεσοδημοκρατίας που παρόμοιό του δεν έχει εμφανιστεί ποτέ. Ο ίδιος ο πολίτης θα μπορεί να είναι ο νομοθέτης.

Πως θα γινόταν αυτό; Ένα υποθετικό σενάριο θα ήταν το εξής. Κάθε 4-5 χρόνια, θα μπορούσαμε να ψηφίζουμε την εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) η οποία θα αναλαμβάνει τη διαχείριση του κράτους. Τα νομοσχέδιά τους θα έρχονται σε πραγματική διαβούλευση, και τα νομοσχέδια αυτά θα τα υπερψηφίζει ή θα τα καταψηφίζει ο κάθε ένας από εμάς.

Πιστεύετε ότι αυτό δε γίνεται; Και όμως. Σκεφτείτε ότι πολλοί συμπολίτες μας ήδη αποστέλλουν ηλεκτρονικά τις φορολογικές τους δηλώσεις. Πολλοί από εμάς χρησιμοποιούμε internet banking. Οι δικλείδες ασφαλείας υπάρχουν στα ηλεκτρονικά συστήματα τα οποία να διασφαλίζουν την ακεραιότητά του. Και είμαι σίγουρος ότι ειδικοί σε ηλεκτρονικές τηλεπικοινωνίες μπορούν να αναλύσουν καλύτερα τις επιλογές που υπάρχουν.

Γιατί λοιπόν κανείς δεν προτείνει ένα τέτοιο σύστημα; Ο λόγος είναι απλός, δε θέλουν δημοκρατία. Η δημοκρατία είναι η βούληση του λαού, η δική μας βούληση. Η δημοκρατία δεν επιτρέπει τις κλοπές που κάνανε 36 χρόνια τώρα. Η δημοκρατία αγαπάει το δίκαιο για όλους, στη δημοκρατία συμμετέχουμε όλοι συνέχεια, και όχι με το γελοίο τρόπο που υπάρχει σήμερα με μια ψήφο ανά τέσσερα χρόνια, για να μας εξαπατούν οι κυβερνήσεις από την ώρα που παίρνουν την εξουσία.
Η αμεσοδημοκρατία είναι ο μόνος τρόπος να μπορέσουμε να πορευτούμε προς το μέλλον και η σημερινή τεχνολογία μπορεί να το πραγματοποιήσει. Οι λεπτομέρειες για το πως θα γίνει είναι θέμα προς συζήτηση, αλλά αυτό που μας ενδιαφέρει είναι ότι ένα τέτοιο σύστημα είναι εφικτό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου